Zweten, hoofdpijn en tranen…

IMG_9536

Toen ik 35 weken en twee dagen zwanger was stond er een draaipoging gepland. Onze baby in stuit zou worden gedraaid. Eenmaal aangekomen bleken vanwege diverse omstandigheden, verschillende meningen van deskundigen en gemaakte afspraken, deze draaipoging niet door te gaan. Flink geïrriteerd en teleurgesteld keerden wij weer naar huis terug. Niet dat ik zin in deze handeling had, verre van. De horror verhalen op internet deden mij geen goed en ook de wetenschap van een kans op keizersnee hoorde daarbij, maar ik was erop ingesteld, zelfs mijn onderbroek was erop aangepast. Deze poging kon ik dus wel op mijn zwangere buik schrijven.

Gelukkig mocht ik vandaag terugkomen, er zou een gespecialiseerde gynaecaloog in huis zijn en de afspraak was definitief gepland. Maandagochtend 09:30 uur is het dan zover. Mijn man en ik melden ons bij de verloskamers in het ziekenhuis. Een chagrijnige verpleegkundige ontvangt ons en wijst ons een kamer toe. Ik word aangesloten op de CTG scan om de komende dertig minuten ons kindje goed in de gaten te kunnen houden. Hierna komt er een vriendelijke verloskundige binnen die een echo maakt van de baby en haar ligging. Zoals ik al voelde, nog steeds in stuit. Ik vertelde haar dat ik extreem zenuwachtig was en liet een traan. Ik ben niet kleinzerig, maar ik wil niet dat de baby schrikt van deze toch wel heftige handeling. Ze stelt me direct gerust en deze vriendelijke dame geeft me meteen het gevoel dat ik én de baby in goede handen zijn. De scan ziet er super uit en de baby schijnt er klaar voor te zijn.

Wanneer de uitvoerende gynaecaloog wil beginnen wordt ze weggeroepen voor een spoedgeval. Ik wacht stressvol maar geduldig af en lees de resterende 30 minuten bevallingsverhalen in de WIJ. Manlief lacht zijn zenuwen weg met foute sites op zijn mobiel. Wanneer de gynaecoloog mij vervolgens uitnodigt om te gaan liggen, voelt ze wat aan mijn buik en stelt ze een paar vragen. Terwijl wij een gesprek voeren duwt ze zo hard op het hoofdje van de baby dat ik vermoed dat ze al begonnen is. Ik focus me op mijn ademhaling en geef antwoord op haar vragen. Ondertussen realiseer ik mij dat ze wel erg hard duwt en vraag ik me sterk af of ze niet stiekem begonnen is. Wanneer ik haar deze vraag wil stellen is ze me voor met de woorden “zo, klaar!” Zelfs de verloskundige die haar zou moeten assisteren had niks door. Ongelofelijk! Ze vertelde mij dat ze gehoord had hoe zenuwachtig ik was voor de versie (oftewel draaipoging) en dat ze daarom voor deze manier van behandelen had gekozen.

Géén weeënremmers en geen infuus. Binnen maximaal 10 seconden en met één hand op het baby hoofdje was de draaipoging direct gelukt. Tranen van blijdschap bij deze mama, wat een opluchting! De dienstdoende gynaecaloog pakt mijn handen vast en zegt dat ze graag tranen van geluk ziet. Vervolgens drukt ze me op het hart dat ik tevens ook een hartig woordje met de baby moet spreken, zodat ze in deze hoofd houding moet blijven liggen! Mijn buik voelt raar en wat beurs en de plek waar ooit haar hoofdje zich bevond voelt leeg…

Hoe voel ik me? Voor het eerst sinds tijden heb ik zin in drank. Wat een stress, maar gelukkig was deze voor niets…! Eenmaal thuis stort ik me op de restjes pepernoten, een heleboel chocolade, maak ik een verse cappuccino en gun mij en de baby een dagje rust, bijkomen en Netflix. Wat zijn we nu al trots op onze kleine meid!