Nachtmerrie deel 1

IMG_2174

Het is woensdagochtend. Ik ben dik 11 weken zwanger en vertel op mijn werk eindelijk het grote en blije nieuws. Helaas werd dit nieuws al na 10 minuten ingeruild voor pure paniek…

Ik stond aan het kopieerapparaat toen ik ineens flinke krampen kreeg. Zo flink dat mijn instinct onmiddellijk wist dat het niet goed zat. Vervolgens voelde ik iets langs mijn benen lopen, rende naar de wc en mijn ergste nachtmerrie werd werkelijkheid. Bloed.

Direct richting huis, manlief en ziekenhuis. In het ziekenhuis strompel ik vooruit, nauwelijks meer kunnen lopen van de pijn. Eenmaal aangekomen moesten wij vreselijke 20 lange minuten wachten. Om ons heen vrolijke stelletjes met dikke gezonde buiken. Wij, tranen in onze ogen. Mijn man zei mij liefdevol dat we nog wel hoop moeten blijven houden, ik antwoordde: “Er is geen hoop, het is foute boel en ik voel het.” Ik ging met mijn rug richting de balie zitten, geen openbare tranen voor mij.

Mevrouw van Loon?! Klonk het achter mij. Ik gaf de verloskundige een hand en mocht plaatsnemen. Met een doppler werd het hartje gezocht, lang gezocht, niet gevonden…

Ik werd doorgestuurd naar de echoscopiste die mij enorm vriendelijk en liefdevol opving. Binnen enkele seconden was het zover: een hartje!!! Als twee kleine kinderen stroomden de tranen vrijelijk over onze wangen! Godzijdank! De baby bewoog flink en leek nergens last van te hebben! Maar waar komen die extreme pijnen en dat bloedverlies dan vandaan? Ik werd met een pak maandverband onder mijn arm naar beneden gestuurd. Afdeling gynaecologie. Betere apparatuur en een paar extra ogen. De twee dames zagen een bloedprop van 2 bij 4 centimeter zitten in de baarmoeder. Een van de gezichten van de echoscopiste vetrok en aaide over mijn arm en wenste mij enorm enorm veel sterkte. Wat moet dat nu weer inhouden dan?! Wij namen afscheid en zeiden “hopelijk tot snel?!” De vrouw durfde niet te antwoorden en wenste ons opnieuw sterkte…

Opnieuw doorgestuurd naar een verloskundige met een medische achtergrond. Opnieuw met de benen wijd, opnieuw een echo. Geen bloedprop meer te zien! Dit was echter wel weer een slechter apparaat waarop eerder ook niks ontdekt was. Dus vertrouwen op dit laatste beeld deden we zeker niet. We werden met bloedverlies en helse pijnen naar huis gestuurd en mochten dinsdag terugkomen. Mochten er nog meer rare dingen gebeuren in het weekend konden we aan de bel trekken….

 

Binnenkort meer over de aansluitende, stressvolle week en het vervolg van dit traject.

2 Comments

  • Reply Marguerita juli 16, 2016 at 9:57 am

    Wat naar voor je… heel veel sterkte…

    • Reply Magalie juli 21, 2016 at 5:39 am

      Dank je wel ! 🙂

    Leave a Reply