De bevalling; deel 2

Processed with VSCO with a5 preset
Na deel 1 van mijn bevallingsverhaal, is het nu tijd voor deel 2…

 

In de auto bellen we ondertussen met de ouders van Erik. Onze boodschap met de mededeling dat de bevalling begonnen is wordt met veel blijdschap ontvangen. “Ooh succes he!” In de rit naar het ziekenhuis tellen we ondertussen de weeën. In 15 minuten 5 weeën, dat zal toch wel genoeg zijn? Ik begin de spanning te voelen en kan alleen maar hopen dat alles goed mag gaan met de kleine meid. We parkeren de auto bij de nachtingang, het is enorm koud. Bibberend en hangend aan manlief zijn arm bellen we aan bij de nachtdienst. “Ik moest mij hier melden in verband met de bevalling van mijn vrouw” zegt Erik vol trots. Ik krijg een déjà vu met onze eerste bevalling, hij sprak precies dezelfde woorden uit. Wat vliegt de tijd. Eenmaal binnen hang ik over de eerste de beste stoel en rent Erik door de verlaten gangen, op zoek naar een rolstoel. Ik zit, dat lucht op, fijn!

We worden ontvangen door de verloskundige in dienst. Ze brengt ons naar onze kamer. Blij verrast bij de eerste aanblik, lichten zijn gedimd, heerlijke warme temperatuur en skyradio staat op…Anouk met Michel klinkt zachtjes door de speakers. “Zo, een mooi nummer om op te bevallen” zegt de verloskundige kalm. Ik denk alleen maar hoe anders het was met de bevalling van Lieve, draadjes en een heleboel witte jassen. Hier heerst rust en er is geen draadje of stekker te zien. Ik hoop vurig dat de vele (voor)weeën niet voor niets zijn geweest en ben benieuwd naar de centimers ontsluiting. Maar haast met meten heeft ze niet. Ze vraagt ons wat we willen drinken en we moeten het ons maar gemakkelijk maken. Ik besluit het advies ter harte te nemen en trek mijn bevallings t-shirt aan. Manlief zweet zich ondertussen kapot in zijn warme trui. Na enkele minuten stelt de verloskundige 2 centimeter ontsluiting vast. Poeh, wat een tegenvaller roep ik nog. Met Lieve had ik bij aankomst al 4 ! De verloskundige stelt mij gerust en vertelt dat dit nog helemaal niks wil zeggen.

Na 1 uur wat weeën te hebben weggepuft heb ik 5 centimeter. Ik heb niet voor niets gewerkt zijn de woorden van de verloskundige. Godzijdank. Ik wordt gestript, geheel pijnloos en stap daarna onder de douche. Daar puf ik een uur lang flinke weeën weg. De stagiaire die erbij is spreek ik aan op haar -stripkunsten-. “Ik weet niet wat je hebt gedaan, maar het werkt!” Binnen 15 minuten zijn de weeën een stuk heftiger en ik herken ze uit het verleden en weet tegelijkertijd dat er nog veel pijnlijkere gaan volgen. Ik heb er geen zin in. In de douche zit ik op een krukje te knijpen in twee washandjes op de handvaten. Ik krijg beenweeën en besluit dat het tijd is om mijn mantra in te gaan zetten “ik ben sterker dan de wee.” Na een uur kost het mij grote moeite om weer op bed te moeten gaan liggen. Wat een ellende wisselen van houding, terwijl je helemaal in je cocon zit te puffen. Ik hoor de verloskundige aan manlief vragen of ik yoga heb gedaan, dat zal wel betekenen dat ik goed bezig ben?

7 centimeter, gelukkig het gaat vooruit. Ze besluiten in een wee de vliezen te breken zodat ons kindje de ruimte krijgt om haar weg te vinden. Hierna wordt er vanwege mijn beenweeën een bad voorgesteld. Een verborgen deur gaat open en een heuse tweede badkamer komt te voorschijn. Ik vind ondertussen de weeën zoals ik hardop zei “niet meer leuk!” Manlief ziet zijn kans en vraagt ondertussen of ik wel zeker weet dat ik een derde kind wil. Wetende dat ik nu als bevallende vrouw niet voor rede vatbaar ben zwijg ik. De verloskundige en de stagiaire blijven tijdens de badscene in de buurt. Het zal niet lang meer duren is de verwachting en ik vraag me ondertussen sterk af of ik dit zonder pijnstilling én dus op eigen kracht ga redden. De verloskundige stelt me gerust en praat mij moed in. Ik ben er bijna. Doordat ik zonder dosis medicatie de bevalling doormaak, ben ik er helemaal bij en kijk ik nog een paar keer naar de laatste aanblik van mijn dikke buik. Geheel bewust van ons hummeltje dat klaar is om geboren te gaan worden. Enkele minuten heeft het bad mijn beenweeën wat verzacht, maar ik moet er op aanraden van de verloskundige nu echt wel uit. Ze constateren 9 centimeter ontsluiting en ineens is het daar -persdrang-. Vaderlief wordt gewezen op het feit dat hij zijn dochter mag aanpakken, maar ik kan zijn arm om in te knijpen niet missen. Met slechts twee keer persen komt onze tweede dochter ter wereld. Mijntje. Direct een gezond babyhuiltje en ze mag bijkomen op mijn borst. Bezorgd als ik ben, vraag ik meteen of het wel allemaal goed gaat met haar. Bevallen zonder medische apparatuur heeft me blijkbaar toch wat onzeker gemaakt.

Na een standaard controle laten de lieve professionals ons alleen en ineens is alles stil… samen kijken we naar een hongerig handzuigend perfect meisje. Slechts 2 uur na de bevalling mag ik met een lief persoonlijk briefje van de verloskundige onder de arm al naar huis. Zónder pijnlijke taferelen of aandenken van een infuus komen we thuis aan. Ik loop onze dochter tegemoet, zonder moeite til ik haar op! We zijn weer thuis kleine meid en we hebben je zusje meegebracht! Het is vroeg in de ochtend, het huis is versierd, de gordijnen nog dicht, kaarsjes aan en onze oudste dochter wordt zomaar wakker met een zusje aan het ontbijt…

1 Comment

  • Reply Bregje februari 10, 2017 at 6:37 pm

    Ooooh zo mooi dit! Wat een fijne bevalling en zonder toeters en bellen! ❤

  • Leave a Reply