Uncategorized

Onweer…

april 12, 2018

Twee weekenden vol afspraken, taart, feestjes en bezoek. Klinkt als een gezellige drukke boel, maar voor Lieve is het allemaal teveel.

Het is zaterdagochtend en het weerbericht geeft 22 graden aan. Twee uur voor aanvang van een feestje besluiten wij dat haar Uggs officieel de prullenbak in mogen. Nieuwe schoenen op de valreep. De kleuter wilde graag mee een boodschapje doen dus we besluiten dit te combineren met een bezoekje aan de schoenenwinkel. Makkelijker gezegd dan gedaan. Geen enkele schoen voldoet aan de strenge eisen van de kleine meid. Een naadje kriebelt, de achterkant doet pijn, hij past niet of hij is gewoon bleh. Door naar winkel nr 2, nummer 3, nummer 4 … wat een gedoe! Uiteindelijk kiest ze een juist paar uit. Niet helemaal fantastisch naar moeders smaak, maar ja, alles beter dan Uggs met dit mooie lenteweer.

Na het weekend breekt een nieuwe schooldag aan. Lieve steigert bij het aantrekken van de schoenen. Wat blijkt … geen aanstellerij, nee, haar wreef ligt helemaal open. Alles staat de hele week in het teken van pleisters plakken en schoenenellende. De kleine meid is er kapot van, angst voor pleisters, pijn en nieuwe schoenen. Zélfs de vraag of ze op school zal worden uitgelachen als ze haar oude schoenen zou aandoen…  Haar hoofdje loopt over, dat is duidelijk.

De hele week huilen bij het afscheid nemen op school, hangend aan mijn been en bij terugkomst onredelijk, baldadig en moe. Meisje meisje, wat zou ik je graag helpen. Zoiets kleins als een foute schoen of een kapotte voet is een reden tot paniek. De koek is op. Geduld is het enige wat helpt.

Ik merk dat ik al twee avonden achter elkaar om 20.30 uur op de bank in slaap val. Het is ook echt veel geweest. We zijn alléén maar thuis geweest om te slapen of te eten. Marathon aan afspraken doet ons allen géén goed. Gezelliger wordt het er ook niet op. Moeilijk doen bij iedere maaltijd, driftbuien, huilbuien. Oh, wat worden wij als ouders op de proef gesteld. Eén ding weten wij zeker, dit doen we nooit meer! Dit doen we Lieve niet
meer aan. Het ontbreken van oplaadmomenten deze dagen zorgt voor onweer in huis, lijf en hoofd. Zo enorm zielig.

School én afspraken zijn afgezegd, alles op de rem.
Soms, heel soms zou ik willen dat ik een “normaal” niet gevoelig kind zou hebben. Hoe zou dat zijn?! Ik mag het niet eens denken. Hoe bijzonder zijn deze wezentjes. Wat kunnen we veel van ze leren, hoe wijs zijn ze, hoeveel mensenkennis en humor hebben ze en wat maken ze de wereld mooier en liever!

Wanneer ik een noodgedwongen ommetje maak om haar hoofd leeg te maken is opnieuw niks goed. “Lieve, kom je even op de stoep fietsen?” Of “We gaan deze kant uit” en het is krijsen geblazen. Ik maak een grap en tel tot 20. Maar man, man, wat een vreselijke reis naar huis was dat. Totdat ze na een huilbui afstapt, haar gezicht weer de oude wordt en ze ineens een bloem plukt en deze vol liefde aan oma geeft. Ja, zo ken ik je weer lieve Lieve.
Het valt ook niet mee om in deze wereld zo intens lief en zó gevoelig te zijn…

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Mathilde april 13, 2018 at 6:16 am

    Ahhh wat een pittige dagen voor jullie! Hopelijk. Geeft rust weer wat rust… Adem in adem uit mama, you are doing good en Lieve is lief😘

  • Leave a Reply