Hooggevoeligheid – peuter

Processed with VSCO with b1 preset
Eerder hebben jullie kunnen lezen over ons leventje en welke rol de hooggevoeligheid van Lieve als baby en als dreumes hierin heeft gespeeld. Als moeder vind ik de huidige fase, de peutertijd in combinatie met hooggevoeligheid de pittigste. Lees hier waarom.

Lieve als peuter:

Nu wij eenmaal op de hoogte zijn van haar hooggevoeligheid kunnen wij hier als ouder steeds beter op inspelen. Zo werd het al snel duidelijk dat Lieve haar rustmomenten nodig heeft. Met rustmomenten bedoelen we een hele dag bankhangen in pyjama en televisie kijken. Meestal is dit de zaterdag. De zaterdag is in feite de welbekende zondag voor ons. Lieve is moe van de week die ze achter de rug heeft en heeft duidelijk een oplaaddag nodig. Met geen mogelijkheid krijgen wij haar mee naar buiten, zelfs niet voor een ijsje.

Peuterspeelzaal:

Lieve zit twee ochtenden per week van 8:45 tot 11:30 uur op de peuterspeelzaal. Ze heeft het hier na een periode van normale gewenning erg naar haar zin. Twee hele lieve juffen maken dit mede tot een groot succes. Maar een logisch gevolg is wel dat ze deze dagen  extreem vermoeid is. Het is een fijne speelochtend, maar bij het ophalen zijn haar ogen rood en de wallen eronder bijna blauw. Tijd om thuis bij te tanken en alle indrukken en opgedane emoties van anderen te verwerken.

Slapen:

Het slapen gaat over het algemeen prima. Lieve is erg gehecht aan een vertrouwde omgeving en hecht waarde aan haar favoriete dekbedje en bijbehorende knuffels. Nog steeds heeft Lieve haar slaap hard nodig. Om 18:30 naar boven is de normaalste zaak van de wereld waarna ze pas weer rond 6:30 uur wakker wordt. Wanneer wij een drukke dag hebben gehad zetten we Lieve onder de douche om de dag “af te spoelen”. Ze slaapt dan beter in. De overgang van slapen naar wakker zijn en andersom heeft wat tijd nodig. Ze moet na het slapen echt weer even wennen aan de bewoonde wereld.

Voeding:

Dat Lieve als dreumes een prima eter was kunnen wij ons nu bijna niet meer voorstellen. Lieve lust in principe alles! Zelfs spruitjes. Alleen heeft de kleine meid veel moeite met structuren. De structuur van heel veel voedingsmiddelen vindt ze vervelend in haar mond en spuugt ze dan ook direct uit. Wanneer wij er stamppot van maken eet ze het wel direct op. Wanneer er ook maar één klein stukje ui uitsteekt moet dit eruit worden gehaald en een stukje smeltende kaas vallend uit de tosti kijkt ze niet meer aan. Ieder minuscuul opvallend stukje valt haar op. Ook vlees en groente mengen is uit den boze, het moet apart op de vork in de mond belanden. Sinds kort lijkt ze meer interesse te hebben in “nieuw” en nooit geprobeerd eten. Voor het eerst in drie jaar heeft mevrouw een mineola op! Trots dat ze was! “Ik groot meisje geworden mama, ik wel lekker vinden!” (al moet ik wel als een ware superheld soms de draadjes vruchtvlees verwijderen.) Gelukkig drinkt Lieve graag water en daar maken wij dan ook gretig gebruik van.

Als ouders:

Ik merk dat ik het steeds moeilijker vind om Lieve rust te kunnen blijven bieden in de toch wel dagelijkse verplichtingen van een peuter. Hoe groter de kinderen worden hoe meer ze moeten. Mee naar een feestje, boodschappen doen, op bezoek en naar de peuterspeelzaal. Gelukkig zien manlief en ik allebei wanneer het genoeg is voor de kleine meid en zorgen dat we één ding per dag doen. Ook zorgen we voor kleine praktische oplossingen en nodigen we opa’s en oma’s regelmatig bij ons thuis uit, dat scheelt weer gesjouw en gesleep en op die manier kan ze in haar vertrouwde omgeving blijven spelen in haar pyjama. Ook zien we dat de peuterspeelzaal haar weerbaar maakt en laat inzien dat niet ieder kindje altijd lief,leuk en aardig is. Lieve heeft nu al grote voorkeuren als het gaat om haar favoriete vriendinnetjes!

De laatste tijd is Lieve extreem gevoelig voor (harde) geluiden. Zo Processed with VSCO with a5 presetging ik in december met haar met de trein naar sinterklaas. Bij het voorbij razen van een trein bleven haar handen strak om haar oren en liet ze deze niet meer los. Deze schone taak moest ik al snel overnemen, bijna paniek bij de kleine meid. Zo ook nieuwjaar, de knallen waren niet favoriet. Papa moest haar naar eigen zeggen beschermen en de grote handen van haar vader mochten niet van haar oren af. Bij het ophalen van de peuterspeelzaal waren alle kinderen muziek aan het maken in de kring. behalve Lieve Rommen. Vreselijk vond ze het, met haar handen op de oren was ze in afwachting tot dit geweld eindelijk stopte en bij thuiskomst raakte ze niet over “het harde en niet fijne geluid” uitgepraat.

Soms vergeten we hoe makkelijk Lieve is. Altijd luisteren, zo niet, na een duidelijke en volwassen uitleg van ons als ouders er genoegen mee nemen en zeggen “oke dan, mama” geen drama in de supermarkt of jaloezie op andermans cadeaus, kijken en stoppen met oversteken. Bij iedere wisseling van activiteit eerst vragen óf ze op haar kamer mag spelen/óf ze mag voetballen/óf ze een appel mag/óf ze buiten mag spelen. Wat een braaf kind. Natuurlijk mag dat Lieve!

Wat voor ons een grote les is is dat we geleerd hebben alles tegen Lieve te zeggen en of uit te leggen. Het heeft geen zin om te liegen over mama’s enorme rugpijn en deze voor haar te ontkennen, het heeft geen nut om te zeggen dat papa niet chagrijnig is na een lange dag werken, want dat is hij wel! Lieve weet en voelt hetDe verkeerde signalen die wij dan afgeven hebben als gevolg onduidelijkheden en driftbuien. Omdat Lieve al zoveel voelt, hoort en ziet wilde ik haar als moeder beschermen voor alle indrukken door dingen achter te laten, maar juist hierdoor ontstaat er bij de kleine meid onduidelijkheid. Spanning ging in haar buikje zitten. Nu wij alles eerlijk met haar bespreken heeft Lieve geen last van de gemixte en verkeerde signalen.

Grote zus:

Lieve is erg betrokken bij de baby in de buik, nu al. Ze voelt feilloos aan hoe het gaat met de kleine meid. Bij het wakker worden in de ochtend wil ze direct weten hoe het met mama en de baby is. Ook doktersbezoekjes en tijdens het maken van echo’s let ze nauwlettend op. De meegekregen echo’s bewaart ze in een doosje. Ze legt regelmatig spullen klaar in de box, wiegt het wiegje en vertelt dat ze heus wel door gaat slapen als de baby s nachts huilt. Kraamzorg is onnodig volgens de kleine meid, want “nee nee, mevrouw niet voor baby zorgen, ik doen!” Niks ontgaat de kleine meid. Ook van mijn lage energie wordt Lieve doodmoe. Wanneer papa thuiskomt is het feest en laadt ze weer een beetje op. Eindelijk leven in de brouwerij! Het zal goed zijn als haar zusje er is want het kost Lieve een hele hoop energie.

Net als de vorige twee artikelen, hoop ik dat deze informatie voor ouders herkenbaar wordt en taboedoorbrekend werkt.