Kind Liftestyle Mama

Ode aan Gijsje…

oktober 5, 2017
Processed with VSCO with b5 preset

Ik weet het nog goed, ik was 12 jaar en op vakantie met mijn ouders in zuid Frankrijk. Tijdens onze avonden vuurvliegjes kijken, verzonnen we de naam Gijsje voor het toen nog af te halen asielkatje.

Een nestje vol enthousiaste kittens. Ik vond ze allemaal even leuk, maar er was er één die extra bijzonder was. Een klein zwart katertje met een wit befje, een wit puntje op het uiteinde van zijn staart én een kop groter dan zijn lijfje kroop extra dicht en veilig tegen zijn moeder aan. Dat werd onze Gijs.

De eerste dagen thuis vloog hij met zijn nagels op alles wat eten was af. Totaal uitgehongerd en wanhopig zette hij zijn nagels vast. Zo zielig, maar gelukkig was dit van korte duur. Ik herinner mij nog feilloos hoe hij voor het eerst zijn pootjes op het groene gras zette. Het gras was hoger dan het katertje zelf. Klaarblijkelijk kriebelde het flink, want Gijsje wist niet hoe snel hij weer vaste grond op de tegels moest zetten.

Vogels vangen, muisjes en vliegen waren de cadeautjes die hij voor ons neerlegde. Mijn vader heeft menig dier met de schop uit zijn lijden moeten verlossen. Tot afschuw van mijn moeder. Gijs hield van de buitenlucht en liet ons peentjes zweten toen hij op een nacht niet thuis kwam. Meneer bleek doodleuk op het bed van de overburen te liggen…

Gijs was een bekende in de straat. Toen mijn moeder en ik op een dag de bus probeerden te halen om te gaan shoppen, liep hij eigenwijs mee, het hele eind zonder om te draaien! Daar ging ons dagje stad. Het was wel meteen het begin van onze ommetjes samen. Dan kun je als buurtgenoten niet meer om een zwart wit katertje die “uitgelaten” wordt heen. Paar keer klik geluiden maken met de tong en de bekende woorden “Gijsje ga je mee?!” zullen helaas niet meer klinken. Een dag voor dierendag hebben we onze geliefde kater moeten laten gaan…

De laatste tijd was lieve Gijs aan het sukkelen vanwege zijn ouderdom, athans dat dachten wij. Toen hij een enorme dikke buik ontwikkelde vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Een vervelende progressieve ziekte deed zijn nare werk. Dit doen we onze kater niet aan, het is goed zo, 18 lange mooie jaren was hij lid van ons gezin.

De prijs van de liefste kater is voor Gijsje. Liever krijg je ze niet. Gijs kon extreem hard knorren (spinnen), je mocht hem op zijn kop houden en aaien tegelijk, hij kende alle voorbijgangers met of zonder hond, iedereen mocht hem aaien en hij heeft in zijn hele leven nog nooit zijn nagels uitgehaald.

Mijn eerste grote liefde, tja dat is toch echt Gijs. Ver voor het tijdperk vriendjes heeft hij het allereerste plekje in mijn hart veroverd.

Het beeld van de zwart witte deuzige lieve kater op de oprit ga ik missen, het gespin, de zachte kopjes die hij gaf en onze gezellige ommetjes.

De straat zal nooit een nieuwe kater voor de voordeur van nr 65 zien liggen, want er is geen kat op deze hele wereld die Gijsje kan vervangen…en dat is slechts zacht uitgedrukt.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply