Opgroeien in Indonesië

150x150xIMG_5106-Small.jpg.pagespeed.ic.eLAPJwGwwx
Tijdens onze reizen maken de culturen en gewoontes van landen mij altijd nieuwsgierig. Het geeft buiten de palmbomen en cocktails om wat meer verdieping.
Om wat meer te weten te komen over de wijze waarop kinderen in Indonesië opgroeien, kwam ik een mooi en vooral interessant artikel tegen, geschreven door Paul. Sinds 2006 woonachtig in Indonesië. Na jaren op Bali te hebben gewoond noemt hij nu Java zijn thuis. Lees mee met zijn ervaringen omtrent kinderen en de opvoeding daarvan. Want hoe is het nu eigenlijk om op te groeien in een land als Indonesië?

Kinderen hebben in Nederland (en andere Europese landen) veel verplichtingen gedurende de dag. De belangrijkste verplichtingen zijn wel de volgende: op tijd opstaan, op tijd naar school, huiswerk maken, op tijd naar bed, kamer opruimen, op tijd zijn voor het eten. Heel veel kinderen hebben daarnaast nog vele andere verplichtingen, zoals lidmaatschappen van clubs, sporten en meer. Naast de vele verplichtingen is er veel te doen omtrent straffen van kinderen (een dag thuis blijven bv.) als ze ondeugend zijn geweest. Kinderen hier op Java hebben geen verplichtingen, er wordt op hen geen dwang uitgeoefend iets te doen. Kinderen gaan slapen als ze moe zijn, eten als ze trek hebben. Vaak zie ik moeders met een bord eten achter de kinderen aanlopen, om ze tijdens het spelen een hap eten te geven. De ouders van mijn buurjongetje gaan pas slapen, als hij (3 jaar) moe is van het spelen.

Het belangrijkste, wat de kinderen hier geleerd wordt, is respect te hebben voor ouderen. Daarnaast wordt er lichte druk uitgeoefend om ze naar school te krijgen. Straffen is hier niet aan de orde. Kinderen dwingen iets te doen of te laten is er hier niet bij. De kinderen moeten een zo aangenaam mogelijke jeugd krijgen, vindt men hier. Een lastige leeftijd (zoals bv de pubers) is hier niet, en ik hoor ook niemand erover. Veel ouders in Nederland hebben hoge verwachtingen van hun kinderen, hetzij op sportief gebied, scholing of anders. Er ligt een druk daar op kinderen om te presteren. Hier geen druk op kinderen, een aangename jeugd moeten ze hebben.

 Over het opvoeden hier heb ik al meerdere malen met mensen uit Europa gesproken. Zij zien die vrijheid van de kinderen hier met zeer gemengde gevoelens aan. Vaak ook de opmerking/verzuchting: “zo komt er van die kinderen later weinig terecht”. Ook ik heb aanvankelijk met gemengde gevoelens gekeken naar deze manier van opvoeden. Maar het resultaat van deze opvoeding heeft mij overtuigd van het gelijk van de mensen hier wat betreft opvoeden. Ik heb nergens een prettigere jeugd meegemaakt dan hier in Indonesië. De jeugd is uiterst behulpzaam voor ouderen en de ouders, ze heeft ook werkelijk respect voor ouderen, ik maak het dagelijks mee. Ik ben op elk moment van de dag veilig. 

Vanaf 10 jaar zijn de kinderen al bijna zelfstandig. Onderscheid kinderen – volwassenen is hier niet sterk, kinderen zijn in feite al jonge volwassenen. Het beroven van ouderen, huizen binnendringen, het gebeurt hier niet. De ouders steunen de kinderen (ook financieel indien nodig) zolang zij kunnen, ook als ze getrouwd zijn. Komen de ouders in de problemen, of kunnen ze niet meer alleen wonen, dan nemen de kinderen de ouders in huis en zorgen voor ze. Het idee, om de ouders naar een tehuis te brengen, is hier te gruwelijk voor woorden. Het respect voor ouderen ziet men in veel culturen. Onder meer Chinezen staan bekend om hun respect voor oude mensen. Ik wordt er niet vrolijk van, als ik (op TV) zie en lees, hoe het met zeer veel ouderen vergaat in Nederland. Een totaal ander beeld van ouder worden in Indonesie. Het respect voor ouderen wordt in de Koran ook bepleit: Sura 17: als je ouders op oude leeftijd wel eens lastig worden, ga dan niet op ze fitten, maar wees vriendelijk, ze hebben jou gebaard.

Zoals overal ter wereld loopt het hier ook wel eens anders, hoewel ik het nog niet heb meegemaakt. En de grote steden hebben hun eigen problemen, straatkinderen, jongens, die de straten onveilig maken en zo. Maar dat is niet het algemene beeld. De dochter van buurman Ari, Amalia (roepnaam Amel), is inmmiddels bijna 8 maanden oud. Het is een gezond en erg gaaf meisje. Vader werkt op Bali; hij komt eenmaal in de 2 maanden enige dagen thuis. De verzorging en de opvoeding van Amel komen dus geheel voor rekening van moeder. Tenminste, dat zou je denken. Het is interessant om te zien hoe anders hier met baby’s en kleine kinderen wordt omgegaan dan in Nederland. De moeder is dan weliswaar belast met de opvoeding en de verzorging, maar dit deelt zij met het buurtje waar we wonen, de buurvrouwen en oma’s. De baby is 24 uur per dag NOOIT alleen. Moeder draagt de baby vrijwel steeds in de selendang. Maar ook buurvrouwen wiegen en wandelen met de baby in de selendang; mensen die langskomen, krijgen de baby op de arm en knuffelen ermee. Er wordt hier heel erg veel afgeknuffeld met de baby’s. En niet alleen door volwassenen, ook de jeugd vanaf zo’n 10 jaar wil de baby graag even op de arm. Alleen rond het middaguur gaan moeder en dochter een uurtje of wat langer rusten, daarna gaat de baby weer in de selendang en van hand tot hand. Wil moeder even boodschappen doen, geen probleem, er zijn genoeg buurvrouwen, die heel graag een uurtje, of zolang als nodig, de baby bij zich willen hebben. Een heel enkele keer maakt de baby aanstalten om te huilen, maar dan is een oma of buurvrouw er snel bij om samen met de moeder de baby te wiegen, of een hapje te geven. 

Waar het in Nederland de gewoonte is dat baby’s ‘s nachts alleen slapen, is dit volstrekt uit den boze hier. Het idee om de baby een nacht in een donkere kamer alleen te laten, het is te gruwelijk voor woorden, vindt men hier. Kortom, baby’s hier krijgen voortdurend aandacht en affectie, zijn nooit alleen en zijn geheel vertrouwd met het feit, dat iedereen ze op de arm en met ze knuffelen wil.

Pedagogen, opvoedkundigen, personeel op peuterspeelzalen en meer deskundigen, allen ruim voorzien van aanvullende opleidingen, certificaten A t/m Z, trainingen, follow-up cursussen, periodieke evaluaties, terugkomdagen (en dan hebben we het nog niet over convenanten, beginselverklaringen, opvoedingsdoelstellingen): het bestaat niet in de desa. In de grote steden zijn er wel pedagogen en psychologen, maar alleen voor hen, die het geld daarvoor hebben.  

 

Lees meer interessante verhalen van Paul.