Kind Mama Oisterwijk Papa

HieperdeFIEP! deel 1

juni 15, 2017
Processed with VSCO with b5 preset

Lieve is een mama’s kindje, al begon dat tijdens mijn tweede zwangerschap wel wat te veranderen. Papa kwam ook voor in het plaatje en staat nu aardig aan kop. Maar niks maar dan ook niks kan het winnen van haar twee grote liefdes; aapje en de fiep (speen).

Haar knuffelaap kreeg ze van mijn nichtje als kraamcadeau en bleek direct een schot in de roos. Deze is vanaf de derde week op deze wereld niet meer van haar zijde geweken. De fiep was ook een must om te kunnen slapen en tot rust te komen. Achteraf zie ik nu dat Lieve zich de eerste maanden heeft verbeten op die fiep. Haar nekje zat flink vast en zij bleek het KISS sydroom te hebben. Zo sneu. De fiep was dus noodzakelijk. Nadat de problemen met haar nekje eenmaal verholpen waren was het kwaad echter geschied. Lieve kon niet meer zonder fiep slapen, deze bracht haar samen met haar aapje tot rust indien nodig.

Toen Lieve 2 jaar werd keken manlief en ik elkaar aan; het wordt tijd om te stoppen met de fiep. Maar bij het zien van haar kleine schattige hoofdje konden we het niet over onze hart verkrijgen om deze af te pakken. Want zo voelde het, te jong om te snappen waarom één van haar grote liefdes haar bedje moest verlaten, dat voelt als afpakken. Erik en ik besloten dat we zodra we Lieve het “waarom” konden uitleggen en zij dit zou snappen we afscheid van de fiep zouden nemen.
Toen was het zover, Lieve werd drie jaar. Met een 2 dagen oude kleine zus naast haar en wonen tussen de verhuisdozen was het opnieuw een no go. Nóg meer veranderingen, nóg meer van haar veiligheid afpakken …. nee.

Eenmaal verhuisd, zindelijk en gewend aan de rol als grote zus, was het moment daar. Manlief en ik maakten een plan de campagne. We besloten geen gekke smoesjes te verzinnen waarom ze met de fiep moest stoppen. Hij is niet met de boot mee naar Spanje voor een baby zwarte pietje, niet nodig om af te staan aan andere zielige baby’s, niet met een ballon omhoog de lucht in en ook niet begraven. Nee, wilden we ongeschonden uit deze strijd komen was het nodig om eerlijk te zijn. Want dat waardeert ons meisje het meest en belangrijker nog het zou wel zo eerlijk zijn. “Lieve wij gaan deze week stoppen met de fiep, schatje.” “Waarom, mama?!” “Je wordt te oud voor de fiep, fiepen en speentjes zijn voor baby’s, je tandjes gaan er scheef van staan en bovendien kunnen we je zonder fiep veel beter verstaan, leer je nóg beter praten en zien we je mooie lach beter!”
Lieve nam een pauze en liet bedroefd haar hoofdje hangen. Wij zetten ons schrap voor een boze bui….maar de peuter antwoordde enkel en alleen met een bedroefd “oke…”

Ik maakte een kalender met daarop de dagen van de week, zodat het aftellen tot D day kon beginnen. Van de spanning had de kalender weinig nut, bij het afstrepen van de dagen stelde de kleine meid steeds opnieuw de vraag “nou stoppen mama?! ” “Nee nog drie nachtjes schatje…. ”

”Fieuw!” waren Lieve’s woorden… (met andere woorden; gelukkig!)

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply