Kind Mama Zwangerschap

Een dag uit het leven van…

april 13, 2016
Je bevalling staat waarschijnlijk nog altijd vers in je geheugen gegrift. Heftig, mooi en pijnlijk. Hoe je het ook wil noemen, het is de bijzonderste dag uit je leven als moeder. Maar hoe ervaren de professionals om je heen deze bijzondere dag eigenlijk? Sterker nog, hoe zou een gemiddelde dag als Arts-assistent Gynaecologie eruit zien? Lees snel mee, met de nieuwe rubriek;  “Een dag uit het leven van” en neem een kijkje in een bijzondere alledaagse dag van Zoë Broere – Brown.

Een dag uit het leven van…

Ook al doen we in het ziekenhuis nog zo ons best, een bevalling laat zich niet altijd sturen. Moeder natuur heeft geregeld andere plannen dan wij. En soms heeft Moeder natuur haast…

—Situatie 1—

Ik word gebeld door een verpleegkundige van de verloskamer. Ik neem op en hoor door de telefoon ‘Verloskamer 4! NU!!’. Geen noodzaak tot een uitgebreid gesprek, de boodschap is duidelijk. Ik ren naar verloskamer 4. Aldaar ligt een vrouw die bij ons onder controle is omdat ze besmet is met HIV. Ze heeft de nodige medicijnen gekregen en hoogstwaarschijnlijk zal haar kindje gezond, zonder HIV, geboren worden. Voor onze veiligheid zijn er echter wel maatregelen die genomen moeten worden tijdens de bevalling. Denk aan schorten, handschoenen, spatbrillen en nog een paar andere ‘stijlvolle’ accessoires…. Ik kom binnen en realiseer me dat ik toch moet opschieten met het aantrekken van mijn beschermde kledij. Ik zie al haar! Ik haast mij en vraag om alsjeblieft niet te persen. Maar ja, een vrouw met persdrang vragen om niet te persen is als praten tegen een muur. Ik heb eindelijk al mijn kleding aan, draai me om en zie een kind in bed! Te laat…

 

—Situatie 2—

Als moeder natuur juist geen haast heeft en een vrouw raakt overtijd dan wordt ze bij ons ingeleid. Met medicijnen worden  de weeën opgewekt en als ze echt goed op gang zijn gekomen dan kan er verhuisd worden naar de verloskamer. Een verpleegkundige belt me, ze vermoed dat één van de vrouwen klaar is voor haar verhuizing. Ik kom kijken en zie als snel dat een verloskamer wel gewenst is. Een hevig puffende vrouw met een rood hoofd in bed. Ze ligt op een 4 persoonskamer. De andere 3 dames worden ook ingeleid en realiseren zich dat zij er spoedig ook zo bij liggen. Ik leg uit dat ik eerst wil kijken hoe ver de ontsluiting is voordat we echt gaan verhuizen. Ik sla de dekens weg en ik zie haartjes! Mevrouw roept ‘Ik ga persen hoor!!’. En voordat ik de kans krijg om hier enige inhoudelijke reactie op te geven is ze al begonnen en pak ik met blote handen een kindje aan. Applaus op de 4-persoonskamer volgt.

 

Mijn naam is Zoe Broere – Brown, 31 jaar en getrouwd. Geboren in Groot-Brittannië, opgegroeid in het Brabantse Tilburg en voor mijn studie geneeskunde naar de mooie stad Rotterdam verhuisd waar ik na 12 jaar nog altijd met plezier woon. Zoe_Broere_BrownIn het 3e jaar van geneeskunde kwam de gynaecologie en verloskunde in het onderwijsprogramma aan bod en vanaf het eerste college was ik verkocht. Ik wist het. Ik móet gynaecoloog worden. Na de afronding van mijn studie ben ik gaan werken als assistent gynaecologie waar ik mij met name bezig hield met de zorg voor zwangeren. Na een jaar was ik toe aan inhoudelijke verdieping in het vak wat mij er toe deed besluiten onderzoek te willen gaan doen. Nu na 3 jaar zit het onderzoek er bijna op en zal ik in het najaar van 2016 terugkeren naar de kliniek om met de 6-jarige opleiding tot gynaecoloog te gaan starten.

Het mooie van mijn vak, en dan met name de verloskunde, vind ik de emoties. De pieken zijn hoog maar de dalen zijn diep. Ik ben een mensen-dokter, ik maak graag contact met patiënten wat verder gaat dan een receptje schrijven. Verschil kunnen maken voor mensen en wat voor ze kunnen betekenen geeft mij energie. 

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Vlijtig Liesje april 15, 2016 at 9:13 am

    Ik vond dit interessant en leuk om te lezen!

  • Leave a Reply